Mijn plek in het Ajax stadion

Drie jaar geleden kwam mijn vader met het idee samen twee seizoenskaarten voor onze favoriete club te kopen. Een ideaal vader-zoon momentje nu ik mijzelf langzaamaan van de ketenen van de ouders verlos. Afgelopen zomer besloot vader echter een jaar in Barcelona te gaan wonen. Weg seizoenskaart, dacht ik, maar gelukkig wilde een vriend van mij graag vader’s plek overnemen. Zodoende zit ik ook dit seizoen iedere thuiswedstrijd van Ajax in het stadion.

Iedere thuiswedstrijd is het stadion goed gevuld. Al snel valt op dat er verschillende type supporters bestaan. Er zijn natuurlijk de fanatieke spring-zing-trommel-supporters die gegroepeerd in de hoek van het stadion zitten, of liever gezegd staan. De sfeer wordt ontegenzeggelijk door deze mannen (pubers) gemaakt, maar zodra ze zich bij ontdoen van kledij en de rug naar het veld toekeren, vraag je jezelf toch af of je hier niet met een verkapt gehandicaptenvak te maken hebt.

Een heel ander type supporter zit op de hoofdtribune. Na een borrel in de Sky Lounge nemen deze mannen en vrouwen keurig plaats. Terwijl de sociale contacten onderhouden worden volgen ze zijdelings wat er op het veld gebeurd. Echte beleving is bij deze mensen vaak ver te zoeken.

Zelf zit ik tussen beide typen in. Enorm meeleven met de wedstrijd, opspringen bij belangrijke gebeurtenissen, applaudisseren van de helden en meezingen met het clublied is mij niet teveel gevraagd. Toch heb ik moeite om mee te zingen met de spreekkoren. Het beledigende soort laat ik sowieso achterwege, maar ook positieve spreekkoren laat ik opvallend vaak aan me voorbij gaan. Het irritante aan deze inspirerende liederen is dat ze dagen na de wedstrijd nog steeds door mijn hoofd spoken.

In het stadion zitten allerlei interessante personen, zo ook in ons vak. Van achteren wordt al jaren getracht ons doof te maken door een meneer die wij aanduiden als ‘De Schreeuw’. Humor kan deze fanatiekeling niet ontzegd worden, maar zijn volume is verre van aangenaam. Nog nooit heb ik mij overigens omgedraaid om te kijken hoe De Schreeuw eruit ziet. Zijn stem herken ik echter uit duizenden.

Naast ons zitten aan de ene kant ‘De Rokers’. Toen roken nog toegestaan was in het stadion zat het stel aan de lopende band te roken. Sinds het rookverbod neemt vrouwlief een andere man mee. Zou het rookverbod een einde hebben gemaakt aan de relatie? Naast De Rokers zitten een vader en zijn in de puberteit zittende zoon. Zowel de vader als de zoon zijn bloedfanatiek en schamen zich er niet voor alles en iedereen uit te maken voor van alles en nog wat. Je krijgt al snel het idee dat ze het uitstapje naar het stadion gebruiken als uitlaatklep voor opgekropte frustraties uit de rest van het leven. Ook lijkt zoonlief niets liever te willen dan aansluiting te vinden bij de eerder genoemde fanatieke aanhang.

De andere kant wordt bemand door een wat dikkere vrouw die tegen de laagvliegers altijd aanwezig is, maar de Klassieker gek genoeg iedere keer laat schieten. Ze volgt de wedstrijd altijd op de voet en zou niet misstaan als commentator. Vrijwel iedere actie wordt door haar exact zoals het gebeurde beschreven. Overigens heeft ze een jaar of twintig geleden duidelijk een bezoek gebracht aan de fanshop. Naast een Ajax horloge heeft ze immers ook een Ajax jas, een Ajax sjaal en last but not least een Ajax broodtrommel.

Als laatste zijn er nog ‘De Ballen’ die sinds dit seizoen voor ons zitten. Niet alleen hebben deze mannen enorme hoofden, ook hebben ze de verschrikkelijke gewoonte bij het minste of geringste te gaan staan. Bij iedere doelpunt geven ze elkaar allemaal (ze zijn met een man of acht) een high five, wat af en toe hilarische taferelen oplevert als de twee buitenste elkaar willen bereiken.

Natuurlijk vraag ik mij af hoe deze mensen mij typeren. Ik weet van mezelf dat ik doorgaans allerlei cynische grappig maak en zelden optimistisch ben. Waarschijnlijk zien ze mij dan ook als de Kenneth Perez van het geheel. Ik vind het in ieder geval elke keer weer een feest om vanuit ons vak onze club aan het werk te zien en hoop het me nog vele jaren te kunnen veroorloven daar te zitten.