Boring Arsenal, een gratis hamburger, geen camera, COME ON BURNLEY!

Een goede vriend van mij vertoefde enkele maanden in Londen en gezien de afstand en het brede scala aan vervoersmiddelen, leek het me meer dan redelijk een bezoekje te brengen aan deze stad. Ik was nog maar een enkele keer op het Britse eiland geweest en keek er het hele weekend dan ook steevast de verkeerde kant op bij het oversteken.

Ik besloot met de trein te reizen. Dat leek me wel een keer leuk. Jammer dat je langer over het eerste stuk (van Amsterdam naar Brussel) doet dan over het tweede stuk (van Brussel naar Londen). Bovendien was het uitermate irritant dat iedere mededeling in zowel het Engels, het Nederlands als het Frans werd gedaan, hoewel het in Frans ondergedompelde Nederlands van een enkeling best vermakelijk was.

Aangekomen in de stad, stapten we natuurlijk in de eerste de beste dubbeldekker, die ons maar al te graag richting het noorden van het centrum bracht. Daar was het hoog tijd een kijkje te nemen in het studentencomplex waar ik drie nachten zou resideren. De buren bleken geniaal, de keuken uitermate smerig, de douches op allerlei manieren gehandicapt en ook de wekenoude drol in de WC droeg zijn steentje bij aan de algemene indruk.

Ondanks de hoeveelheid afval in de keuken, lukte het me twee keer een hele aardige maaltijd op tafel te zetten. Dit in tegenstelling tot de Britse culinaire hoogstandjes die we in de kantine van het complex voorgeschoteld kregen op de eerste avond. Een echte aanrader voor liefhebbers van grote stapels ongezond eten, want zelfs de groentes leken mijn weerstand slechts te verslechteren.

De bedoeling van het weekend was naast de nodige gezelligheid natuurlijk ook het bezoeken van een Britse pot voetbal. Na een lange en intensieve speurtocht bleken alle lower league clubs te ver weg. Hoe is het toch mogelijk dat een reis binnen één stad even lang kan duren als een enkeltje Eindhoven. Gelukkig was het FA Cup weekend en konden we voor het schamele bedrag van 46 pond genieten van Arsenal-Burnley. Gelukkig konden we gratis met bus, want ook in Londen vertoont de OV-chipkaart (de Oyster) wat problemen. Niet met de apparatuur, maar als je ook zonder te scannen naar binnen en buiten kan, is het systeem nog niet waterdicht in mijn ogen.

De wedstrijd was natuurlijk eigenlijk helemaal niet leuk. Burnley had het geluk voor het seizoen al opgemaakt in eerdere cupconfrontaties met Premier League clubs en Arsenal is gewoon een walgelijke club, met vooral een verschrikkelijke trainer en een ergerniswekkend hoog aantal buitenlanders onder contract. En om nou te zeggen dat de sfeer in het stadion typisch was…Om eens heen zaten voornamelijk andere toeristen, die in tegenstelling tot ons wel een werkende camera of in ieder geval een niet prehistorische mobiele telefoon hadden meegenomen.

Ondanks drie mooie doelpunten (Vela, Eduardo en Eboué) was de wedstrijd eigenlijk het aanzien niet waar. Mooier was de Burnley aanhang die het elftal luidkeels aanmoedigende, zelfs bij deze kansloze nederlaag. Come on, Burnley! Sommige supporters waren zelfs zo fanatiek, dat de stewards zich genoodzaakt zagen ze af te voeren. Voor ons deden er bij Burnley maarliefst twee bekenden mee, te weten Joey Gudjohnsson (eerder RKC en AZ) en Christopher Eagles (eerder NEC), en doelman Jensen deed ons qua postuur enigszins aan een keeper van FC Volendam denken.

Overigens was het leukste aan de hele wedstrijd dat we voor de wedstrijd maarliefst zes pond hadden gewed, drie op 2-0 en drie op 3-0. Omdat we zoveel geld hadden uitgegeven aan een kaartje, konden we de 21 pond die we wonnen goed gebruiken. We gingen dan ook direct na het ophalen van het geld een hamburger halen, en ik moet zeggen, het voelde alsof hij gratis was en lekkerder dan dat ga je ze niet krijgen in je leven.

Toegegeven: het stadion is best mooi en de sfeer rondom het stadion deed mij denken aan verslagen van anderen, maar uiteindelijk viel het geheel toch ietwat tegen. Niet dat ik me niet prima vermaakt heb en er absoluut geen spijt van zo’n grote investering in deze club te doen, maar het voelde niet als een nieuwe ervaring. Het was een doodnormale wedstrijd en sfeer en daarom kan ik nog steeds zeggen: I’ve never seen an English game.