De vloek van het ouder worden

Ieder jaar kom ik ze weer tegen met mijn voetbalelftal: oude, ongetwijfeld onder de plak zittende mannen die op zondag de herinnering aan vervlogen tijden in leven proberen te houden door een potje te gaan voetballen. Helaas gaat het allemaal niet meer zo soepel, de spieren kunnen niet meer wat het hoofd bedenkt.

Deze mannen worden bang als ze op internet lezen dat de volgende tegenstander Swift heet. Daar spelen immers vaak studenten die nog wel fit zijn. Hoe gaan we ze dit weekend in hemelsnaam bijbenen? Op zondag verzamelen ze op de club om richting Amsterdam Oud-Zuid te trekken, een door jaloezie verafschuwde buurt. Dat Swift gewoon op één van de mooiste sportparken van het land speelt, kunnen de heren vaak niet toegeven.

Eén van deze oude mannen is schrijver Jan van Mersbergen. Op zijn blog geeft meneer aan ‘altijd te willen schoppen’ wanneer hij tegen Swift speelt. Verontwaardigde reacties op deze schoppen kan hij niet geloven, het is toch voetbal? Natuurlijk hoort fysiek contact bij de sport maar een speler die wil ‘schoppen’ en ‘uitdelen’ vanwege de achtergrond van de tegenstander is niet hetzelfde als een ‘fysieke en nette speler’, beste Jan.

Het is niet zo dat iedere in Amsterdam Oud-Zuid woonachtige jongen nooit een strobreedte in de weg is gelegd. En mocht dat wel zo zijn, dan zou u daar op het veld absoluut geen verandering in kunnen brengen. Maargoed, u heeft door te schoppen ongetwijfeld een aantal prachtige weekenden gehad. Nederlagen kunnen een aantal goedgeplaatste geweldsdelicten natuurlijk nooit verpesten.

Afgelopen seizoen zijn wij (Swift zondag 11) ondanks een aantal Jan van Mersbergen-elftallen kampioen geworden en dus gepromoveerd. We promoveren ons dus wel bij hen vandaan. Ik adviseer de heer Van Mersbergen zo spoedig mogelijk te stoppen, maar heb weinig hoop van slagen. Aan de andere kant wil ik hem zijn plezier niet ontnemen: hij mag me best een keertje schoppen.

Reactie op blog van Jan van Mersbergen, 23 mei 2009, klik hier